Zdrowa ona - rzetelnie o twoim zdrowiu
Zaburzenia lipidowe: pacjentka podczas konsultacji z lekarką

Artykuł w kategorii:

Data publikacji: 2026-08-18

Zaburzenia lipidowe w cukrzycy – przyczyny, objawy i leczenie

Zaburzenia lipidowe to częsty problem zdrowotny, który dotyczy również osób chorujących na cukrzycę. Tzw. dyslipidemia cukrzycowa znacząco zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, dlatego zależność między cukrzycą a cholesterolem nie powinna być bagatelizowana. Przeczytaj artykuł, aby dowiedzieć się więcej o zaburzeniach lipidowych w cukrzycy, poznaj przyczyny i objawy tej dolegliwości oraz sprawdź, jak wygląda jej leczenie.

Z tekstu dowiesz się:

  • Zaburzenia lipidowe – co to jest?
  • Na czym polega dyslipidemia cukrzycowa?
  • Jakie są przyczyny zaburzeń lipidowych w cukrzycy?
  • Dlaczego cukrzyca i wysoki poziom cholesterolu to groźny duet?
  • Jakie objawy dają zaburzenia lipidowe w cukrzycy?
  • Dyslipidemia cukrzycowa – jak wygląda jej diagnostyka?
  • W jaki sposób można leczyć to schorzenie?

Zaburzenia lipidowe należą do najczęstszych powikłań metabolicznych u osób z cukrzycą i są istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych. Według niektórych danych dotyczą one około 40-50% pacjentów z cukrzycą typu 2. Nieprawidłowy poziom cholesterolu i triglicerydów może rozwijać się przez wiele lat bez wyraźnych objawów, prowadząc do stopniowego uszkadzania naczyń krwionośnych i przyspieszenia procesu miażdżycowego.

Czym są zaburzenia lipidowe?

Zaburzenia lipidowe to stan, w którym stężenie lipidów i lipoprotein w osoczu krwi odbiega od wartości uznawanych za prawidłowe dla danej grupy ryzyka sercowo-naczyniowego. Lipidy – cholesterol i triglicerydy – są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, jednak ich nadmiar lub nieprawidłowy stosunek poszczególnych frakcji może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia.

Do najważniejszych typów zaburzeń lipidowych zalicza się:

  • hipercholesterolemię – podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego (powyżej 190 mg/dl),
  • hipertriglicerydemię – podwyższone stężenie triglicerydów (powyżej 150 mg/dl),
  • obniżone stężenie cholesterolu HDL – tzw. „dobrego cholesterolu” (poniżej 40 mg/dl u mężczyzn i poniżej 45 mg/dl u kobiet),
  • podwyższone stężenie cholesterolu LDL – tzw. „złego cholesterolu”, którego wartości docelowe zależą od grupy ryzyka sercowo-naczyniowego danej osoby.

Cholesterol LDL jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ odkłada się w ścianach naczyń krwionośnych i sprzyja powstawaniu blaszek miażdżycowych. Natomiast cholesterol HDL pełni funkcję ochronną – transportuje nadmiar cholesterolu do wątroby, gdzie jest metabolizowany i usuwany z organizmu.

Czym jest dyslipidemia cukrzycowa i dlaczego jest groźna?

U osób z cukrzycą, na którą choruje ponad 425 mln ludzi na świecie, obserwuje się charakterystyczne zaburzenia lipidowe. Różnią się one w zależności od typu choroby i są zbiorczo określane mianem dyslipidemii cukrzycowej, często współistniejącej z dyslipidemią aterogenną. Nie sprowadza się ona wyłącznie do podwyższonego cholesterolu – jej obraz jest znacznie bardziej złożony i obejmuje jednocześnie kilka niekorzystnych zmian w profilu lipidowym.

Dyslipidemia cukrzycowa charakteryzuje się:

  • podwyższonym stężeniem triglicerydów,
  • obniżonym stężeniem cholesterolu HDL,
  • obecnością małych, gęstych cząsteczek LDL – bardziej miażdżycorodnych niż standardowe cząsteczki LDL,
  • wzrostem lipemii poposiłkowej – czyli podwyższonym poziomem lipidów we krwi po posiłku.

Co czyni dyslipidemię cukrzycową szczególnie niebezpieczną? Wspomniane małe, gęste cząsteczki LDL słabiej łączą się z receptorami LDL, mają większą podatność na utlenianie oraz większą zdolność do przenikania ścian tętnic. Oznacza to, że nawet przy pozornie prawidłowym stężeniu cholesterolu LDL jakościowe zmiany w jego strukturze mogą nasilać procesy miażdżycowe. Właśnie dlatego u osób z cukrzycą zaburzenia lipidowe są wyjątkowo trudne do uchwycenia standardowymi badaniami i wymagają szczególnej czujności.

Czytaj też: Cukrzyca zagrożeniem dla dzieci z nadwagą i otyłością

Zaburzenia lipidowe w cukrzycy – przyczyny

Zaburzenia lipidowe w cukrzycy mają złożone podłoże i wynikają przede wszystkim z nieprawidłowej gospodarki insulinowej. U chorych na cukrzycę typu 2. kluczową rolę odgrywa insulinooporność – stan, w którym komórki organizmu przestają prawidłowo reagować na insulinę. W efekcie dochodzi do zwiększonej produkcji triglicerydów w wątrobie oraz zaburzenia procesów ich rozkładu. Skutkuje to wzrostem stężenia triglicerydów i niekorzystnymi zmianami jakościowymi w cząsteczkach LDL.

Ponadto przewlekle podwyższony poziom glukozy we krwi – typowy dla cukrzycy – nasila procesy zapalne i stres oksydacyjny, które dodatkowo przyspieszają rozwój miażdżycy i pogarszają profil lipidowy pacjenta. Przywrócenie prawidłowego stężenia glukozy poprzez skuteczne leczenie przeciwcukrzycowe może z kolei przyczynić się do poprawy wyników lipidogramu – zmniejszenia stężenia triglicerydów i wzrostu stężenia frakcji HDL.

Na profil lipidowy – obok mechanizmów metabolicznych – wpływają także czynniki środowiskowe i styl życia:

  • dieta bogata w tłuszcze nasycone, tłuszcze trans i cukry proste – sprzyja wzrostowi cholesterolu LDL i triglicerydów;
  • brak aktywności fizycznej – prowadzi do obniżenia cholesterolu HDL i zwiększenia insulinooporności;
  • nadmierna masa ciała i otyłość brzuszna – to główne czynniki zaostrzające zarówno cukrzycę, jak i dyslipidemię;
  • palenie tytoniu – obniża stężenie HDL i nasila stres oksydacyjny;
  • nadmierne spożycie alkoholu – szczególnie niekorzystne przy podwyższonym stężeniu triglicerydów.
Przy insulinooporności komórki organizmu słabiej reagują na insulinę. Trzustka produkuje jej coraz więcej, aby utrzymać prawidłowe stężenie glukozy we krwi. Insulina hamuje uwalnianie wolnych kwasów tłuszczowych z tkanki tłuszczowej. Gdy rozwija się insulinooporność, mechanizm ten działa mniej skutecznie. Do krwi trafia więcej kwasów tłuszczowych wychwytywanych przez wątrobę, która wykorzystuje je do zwiększonej produkcji triglicerydów oraz lipoprotein VLDL. W efekcie stężenie triglicerydów we krwi wzrasta.

Powstają też tzw. małe, gęste cząsteczki LDL, które przenikają do ściany tętnic, ulegają utlenieniu i przyspieszają rozwój miażdżycy. Często obserwuje się też obniżenie stężenia „dobrego” cholesterolu HDL. Taki profil lipidowy zwiększa ryzyko zawału serca, udaru mózgu i innych powikłań sercowo-naczyniowych.

dr hab. n. med. Marcin Barylski, prof. UM w Łodzi
Klinika Chorób Wewnętrznych i Rehabilitacji Kardiologicznej, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

Wysoki poziom cholesterolu + cukrzyca – dlaczego to groźne połączenie?

Cukrzyca stanowi istotny czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, a współistniejące zaburzenia lipidowe dodatkowo je potęgują. Potwierdzają to badania kliniczne, zgodnie z którymi każdy wzrost stężenia triglicerydów o 1 mmol/l (89 mg/dl) wiąże się ze zwiększeniem ryzyka zdarzeń wieńcowych o 32% u mężczyzn i aż o 76% u kobiet.

Wysoki poziom cholesterolu LDL przyczynia się do szybszego odkładania lipidów w ścianach naczyń krwionośnych i powstawania blaszek miażdżycowych. Proces ten długo przebiega zupełnie bezobjawowo. Pacjent może nie odczuwać żadnych dolegliwości, mimo że w jego organizmie zachodzą zmiany prowadzące do poważnych powikłań. Z tego powodu regularna kontrola parametrów lipidowych jest jednym z kluczowych elementów profilaktyki u osób z cukrzycą.

Warto wiedzieć, że redukcja stężenia cholesterolu LDL o każdy 1 mmol/l (39 mg/dl) wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych o 21% oraz redukcją całkowitej śmiertelności o 12%. To pokazuje, jak ogromne znaczenie ma stała kontrola lekarza prowadzącego i aktywne leczenie dyslipidemii cukrzycowej.

Zaleca się, aby większość pacjentów z cukrzycą osiągała wartości cholesterolu LDL poniżej 70 mg/dl, a osoby z bardzo wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym – poniżej 55 mg/dl. Zmiana stylu życia, zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna i redukcja masy ciała są podstawą leczenia zaburzeń lipidowych. U wielu pacjentów takie postępowanie nie wystarcza jednak do osiągnięcia zalecanych wartości cholesterolu LDL. W takiej sytuacji konieczne jest wdrożenie leczenia farmakologicznego.

dr hab. n. med. Marcin Barylski, prof. UM w Łodzi
Klinika Chorób Wewnętrznych i Rehabilitacji Kardiologicznej, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

Sprawdź również: Choroby naczyniowo-sercowe – jakie są różnice w ich przebiegu u kobiet i mężczyzn

Objawy zaburzeń lipidowych

Zaburzenia lipidowe przez wiele lat mogą nie powodować żadnych dolegliwości. To właśnie ich największe niebezpieczeństwo. W większości przypadków są wykrywane przypadkowo – podczas rutynowych badań kontrolnych lub lipidogramu wykonywanego z innego powodu.

W niektórych przypadkach mogą pojawić się widoczne zmiany skórne, takie jak żółtaki i kępki żółte w okolicach powiek. Są to złogi cholesterolu odkładające się pod skórą. Zdarzają się jednak stosunkowo rzadko i częściej towarzyszą ciężkim, dziedzicznym postaciom hipercholesterolemii.

Znacznie częściej pierwsze oznaki zaburzeń lipidowych pojawiają się dopiero wtedy, gdy doszło już do poważnych powikłań narządowych. Mogą to być:

  • ból w klatce piersiowej lub duszność (choroba wieńcowa),
  • bóle łydek przy chodzeniu (miażdżyca tętnic obwodowych),
  • nagłe zawroty głowy, zaburzenia mowy lub widzenia (niedokrwienie mózgu).

Pojawienie się powyższych objawów może oznaczać, że zaburzenia lipidowe przez długi czas były nieleczone i doprowadziły do poważnych zmian w naczyniach. Dlatego kluczowe jest regularne wykonywanie badań – zanim pojawią się jakiekolwiek dolegliwości.

Diagnostyka w dyslipidemii cukrzycowej

Lipidogram to podstawowe badanie służące ocenie gospodarki lipidowej. Pozwala oznaczyć poziom cholesterolu całkowitego, jego frakcji (czyli HDL i LDL) oraz triglicerydów, co umożliwia ocenę ryzyka sercowo-naczyniowego. U osób z cukrzycą takie badanie powinno być wykonywane regularnie, ponieważ pozwala monitorować przebieg choroby i skuteczność leczenia.

Kontrola lipidogramu – zgodnie z zaleceniami – powinna odbywać się co najmniej raz w roku, a w przypadku nieprawidłowych wyników lub wdrożonego leczenia – częściej. Pamiętaj, że wczesne wykrycie nieprawidłowości daje możliwość szybkiej interwencji i zmniejszenia ryzyka groźnych dla zdrowia powikłań!

Leczenie zaburzeń lipidowych w cukrzycy

Leczenie zaburzeń lipidowych w cukrzycy opiera się na kompleksowym podejściu, które obejmuje zarówno modyfikację stylu życia, jak i farmakologię. Podstawą jest zmiana diety polegająca na ograniczeniu tłuszczów nasyconych i tłuszczów trans oraz zwiększeniu spożycia warzyw, owoców i produktów pełnoziarnistych.

Istotne jest także włączenie regularnej aktywności fizycznej, która poprawia wrażliwość na insulinę i wspiera normalizację poziomu lipidów. Lekarze zalecają też rzucenie palenia i zadbanie o wagę. Szacuje się, że redukcja nawet 5-10% wyjściowej masy ciała ma pozytywny wpływ na profil lipidowy i zmniejsza ryzyko chorób układu krążenia. Nie zapominaj także o ograniczeniu lub wyeliminowaniu z diety alkoholu, dbaniu o odpowiednią ilość snu i redukowaniu poziomu stresu.

W wielu przypadkach konieczne jest przyjmowanie leków obniżających poziom cholesterolu, zwłaszcza z grupy statyn. Ich stosowanie u pacjentów z cukrzycą jest często rekomendowane nawet przy umiarkowanie podwyższonych wartościach lipidów, ponieważ pozwala znacząco zmniejszyć ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. W tym przypadku warto zaufać specjaliście, który pokieruje Twoim leczeniem i zaleci odpowiednie leki, jeśli zajdzie taka konieczność.

Najczęściej stosowaną grupą leków są statyny. Zmniejszają one produkcję cholesterolu w wątrobie, obniżają stężenie cholesterolu LDL i redukują ryzyko zawału serca, udaru mózgu oraz przedwczesnego zgonu. Korzyści z ich stosowania zostały potwierdzone w wielu dużych badaniach klinicznych. U większości dorosłych pacjentów z cukrzycą leczenie statyną jest zalecane niezależnie od wyjściowego stężenia cholesterolu, szczególnie jeśli współistnieją inne czynniki ryzyka – np. nadciśnienie tętnicze, otyłość, palenie papierosów czy przewlekła choroba nerek.

dr hab. n. med. Marcin Barylski, prof. UM w Łodzi
Klinika Chorób Wewnętrznych i Rehabilitacji Kardiologicznej, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

Zaburzenia lipidowe w cukrzycy to powszechny problem, który znacząco zwiększa ryzyko poważnych chorób sercowo-naczyniowych. Dyslipidemia cukrzycowa rozwija się często bezobjawowo, dlatego kluczowe znaczenie ma regularna kontrola lipidogramu. Wczesna diagnoza, zmiana stylu życia oraz odpowiednio dobrane leczenie mogą pomóc Ci w poprawie profilu lipidowego i ograniczeniu ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych.

Chcesz dowiedzieć się więcej, jak możesz zadbać o prawidłowy poziom cukru i cholesterolu we krwi? Przeczytaj również inne artykuły, które dla Ciebie przygotowaliśmy na portalu Zdrowa ONA!

Źródła:

  1. Kopeć G., Wiercińska M. Zaburzenia lipidowe (dyslipidemie) – objawy i leczenie. Online: https://www.mp.pl/pacjent/chorobawiencowa/zapobieganie/62073,zaburzenia-lipidowe. Dostęp: 30.06.2026.
  2. Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej. Zaburzenia lipidowe – zalecenia i jadłospis. Online: https://ncez.pzh.gov.pl/choroba-a-dieta/choroby-ukladu-krazenia/zaburzenia-lipidowe-zalecenia-i-jadlospis-2-2/. Dostęp: 30.06.2026.
  3. Barylski M., Bogdański P., Mastalerz-Migas A. et al. Postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne w zaburzeniach lipidowych u chorych na cukrzycę – wskazówki dla lekarza praktyka. „Lekarz POZ” 2019, nr 6, s. 403-410. Online: https://www.termedia.pl/Postepowanie-diagnostyczno-terapeutyczne-w-zaburzeniach-lipidowych-u-chorych-na-cukrzyce-wskazowki-dla-lekarza-praktyka,98,40091,1,0.html. Dostęp: 30.06.2026.
  4. Zozulińska-Ziółkiewicz D. Zaburzenia lipidowe w cukrzycy. Online: https://podyplomie.pl/wiedza/wielka-interna/249,zaburzenia-lipidowe-w-cukrzycy. Dostęp: 30.06.2026.